Symbol odwagi, uporu i społecznego zaangażowania. Miała zaledwie 12 lat, gdy wojna przerwała jej dzieciństwo. Walczyła przeciw Niemcom informacyjnie oraz z bronią w ręku. Wanda Traczyk-Stawska zmarła 18 sierpnia, zaledwie 6 dni po siostrze. Była psycholożką, działaczką społeczną i uczestniczką Powstania Warszawskiego.
Po wojnie również nie spoczęła i działała dalej – dbała o pamięć o powstańcach warszawskich. Zawodowo pracowała jako nauczycielka w szkole specjalnej. Zawsze była po stronie słabszych, nieustannie w służbie sprawiedliwości, nigdy nie bała się głośno mówić prawdy. Historia jej życia to drogowskaz dla tych, którzy chcą zmieniać świat wokół siebie na lepszy.
Urodziła się 7 kwietnia 1927 roku w Warszawie. W domu była wychowana w duchu patriotycznym. Uformowało ją również harcerstwo; była w 42. Drużynie im. Żwirki i Wigury przy Szkole Powszechnej nr 33, a w czasie konspiracji, w tajnym harcerstwie żeńskim. Miała 12 lat, gdy wybuchła wojna. Już jako dziecko, we wrześniu 1939 roku, doświadczyła śmierci bliskich krewnych i ukrywania się w schronie. Była świadkiem tragicznych wydarzeń oraz niemieckich zbrodni na cywilach.
To właśnie owe, niepowtarzalne, wstrząsające doświadczenia wyniesione z czasów wojny czynią Wandę Traczyk-Stawską autorytetem, a jej odwaga, hart ducha i energia są wzorem dla kolejnych pokoleń polskich kobiet i dziewcząt.
Bohaterka Powstania Warszawskiego odeszła w wieku 99 lat.
Cześć Jej pamięci!
Źródło: Muzeum II Wojny Światowej